Het ontwerpen van maritieme displays voor echte vaartuigen begint bij de stuurpositie, niet bij een ontwerptool. Een planerende boot op hoge snelheid gedraagt zich niet als een stabiele labomgeving. Bij veertig knopen slaat de romp hard op de golven, maken trillingen fijne bediening moeilijk en zet de bestuurder zich schrap met beide voeten. Handen met handschoenen raken het scherm minder precies, en spatwater of regen komt vaak op het glas terecht.

Zichtbaarheid is een andere beperking. Displays moeten leesbaar blijven in fel zonlicht, bij zware bewolking en in nachtelijke omstandigheden, inclusief militaire night vision-modi. We werkten met sunlight readable LCD’s en hielden rekening met helderheid, contrast en kleurgebruik in plaats van uit te gaan van aannames over kantoorschermen.

Gegevens komen binnen via NMEA 2000 en gerelateerde motorprotocollen. Telemetrie voor elke motor omvat toerental, koelvloeistoftemperatuur, oliedruk, brandstofverbruik en trim, met updatefrequenties die per situatie verschillen. Bij hoge belasting veranderen zowel de frequentie als het belang van deze waarden. De interface moet operators helpen te zien wat belangrijk is, zonder elk getal afzonderlijk te hoeven scannen.

Gedurende het hele traject gebruikten we human factors-principes zoals ruime touch-targets volgens de wet van Fitts, beperkte keuzecomplexiteit in lijn met de wet van Hick en een constante focus op situationeel bewustzijn in ruwe zee.

Het ondersteunen van één tot zes motoren op één set displays is een centrale uitdaging in het ontwerpen van bootinterfaces. Een lay-out die perfect werkt voor één motor, kan snel onoverzichtelijk worden wanneer er vijf bijkomen. We begonnen met het definiëren van de kerninformatie-eenheid, de engine tile, die de belangrijkste telemetrie voor één motor bevat.

Voor één motor kan het hoofdscherm één grote tile met veel detail tonen, omringd door ondersteunende gegevens. Bij vier of zes motoren wordt hetzelfde tile-concept herhaald in een raster, maar met vereenvoudigde secundaire waarden en alarmen in een gedeelde balk. Een aparte detailweergave biedt extra diepgang wanneer de operator dat nodig heeft. Dit zorgt voor een consistent mentaal model via tension-driven reasoning. De operator zoekt altijd naar dezelfde patronen op dezelfde plekken, ongeacht de configuratie.

We toetsten elke lay-out aan echte motorsignalen. Zo richt één weergave zich tijdens een hoge snelheidsrun op toerental, koelvloeistoftemperatuur en oliedruk met duidelijke alarmdrempels. Tijdens aanmeren of manoeuvreren op lage snelheid krijgen trim en versnellingsstatus meer visuele nadruk. De architectuur maakte deze verschuivingen in focus mogelijk zonder de totale structuur te doorbreken.

COX had het systeem nodig om te werken over drie hoofd-displayfamilies, van een compact hulpscherm tot een groot primair stuurhutdisplay met touch en fysieke bediening. In plaats van vaste pagina’s te ontwerpen, definieerden we een set herbruikbare modules. Deze omvatten engine tiles, totale brandstofblokken, alarmbanners, statusbalken en contextpanelen.

Elk module had duidelijke regels voor inhoud, minimale grootte en gedrag. Op een klein scherm worden sommige modules gecomprimeerd of wisselen ze tussen overzicht en detail. Op grotere schermen worden meerdere modules gecombineerd tot een uitgebreidere weergave. Omdat de modules dezelfde verhoudingen en hetzelfde gedrag delen, voelt de hele familie coherent aan, zelfs wanneer installaties verschillen.

Deze modulaire aanpak creëerde ook zakelijke waarde. Engineering kan een nieuwe motorvariant of een andere displaygrootte toevoegen door dezelfde modules te hergebruiken in plaats van een volledig nieuwe interface te laten ontwerpen. Distributeurs kunnen weergaven configureren voor verschillende klantsegmenten zonder het design system te doorbreken. Voor COX verminderde dit de langetermijnonderhoudsinspanning en maakte het toekomstige productplanning flexibeler. Het is een voorbeeld van rugged UI design dat zowel hardwarebeperkingen als productstrategie respecteert.

Interfacebeslissingen voor maritieme elektronica-UX moeten worden getest onder omstandigheden die lijken op echt gebruik. Samen met COX bouwden we een simulatoromgeving die representatieve motorgegevens en vaartuigtoestanden afspeelde. Ervaren operators en interne experts doorliepen kernscenario’s zoals opstartcontroles, snelle vaart in ruw water, storingen bij hoge snelheid en terugkeer naar de haven.

Eén scenario richtte zich op een storing in meerdere motoren bij hoge snelheid. De vroege lay-outs maakten het te makkelijk om te zien dat er iets mis was, maar niet welke motor als eerste aandacht nodig had. Daarom veranderden we hoe engine tiles alarmtoestanden markeren en creëerden we een vaste plek op het scherm waar de meest kritieke fout altijd wordt samengevat. Een ander scenario liet zien dat sommige nachtelijke kleurkeuzes nachtzichtapparatuur verstoorden, dus pasten we het kleurenpalet en het contrast aan.

Deze sessies leverden geen dramatische verhalen op, maar genereerden een constante stroom van specifieke verfijningen via lateral exploration. Het resultaat was een set lay-outs waarvan we hadden gezien dat ze presteerden onder realistische aandachtspressie, niet alleen in rustige vergaderruimtes.

Zodra de layoutarchitectuur en modules stabiel waren, gingen we verder met het formaliseren van het design system voor engineering. We documenteerden elk module, het interactiegedrag, de toegestane databereiken en het uiterlijk in verschillende modi zoals dag, schemering en nacht. Het systeem omvatte componentbibliotheken, lay-outregels en kleur- en typografietokens die in code konden worden vertaald.

De overdracht was geen eenvoudige documentoverdracht. We hielden gezamenlijke sessies met softwareontwikkelaars en hardware-ingenieurs om de structuur door te lopen en gedetailleerde vragen te beantwoorden tijdens Implementation Partnership. Dit verminderde ambiguïteit en voorkwam latere herinterpretatie van de ontwerpintentie. Het resultaat was een implementeerbaar systeem, geen mooie maar vage set visuals.

Voor COX paste dit bij de manier waarop hun teams werken. Ze behielden een duidelijke, gedeelde referentie voor toekomstige ontwikkeling, en onze rol als embedded system designbureau was om een framework achter te laten dat engineering met vertrouwen kan uitbreiden.