De samenwerking had een vaste duur van zes weken, van de start van het onderzoek tot de designhandover. Het werk was georganiseerd in gecoördineerde sporen, zodat onderzoeksinzichten, benchmarking en interaction design elkaar zonder vertraging konden informeren. Week één en twee waren gewijd aan remote research met technici in Duitsland, terwijl de eerste mapping van interactie-opties en embedded GUI-beperkingen parallel van start ging. In week twee tot en met vier verfijnde het team het interaction design voor alle drie de apparaattypen en werden vroege concepten getoetst aan hardware- en werkplaatsbeperkingen. Week vier en vijf stonden in het teken van high-fidelity prototypes om de logica en timing van de interface te testen. In week zes werd het visuele design afgerond en werden het Design System en de specificaties voorbereid voor engineering.

Het benchmarken van concurrerende systemen begon vroeg in het project, zodat we het werk konden positioneren binnen het bredere landschap van kalibratiesoftware en technische software UX voor automotive-tools. Parallel daaraan ontwikkelden we een developer-facing Design System dat interactieregels, componentstatussen en gedrag vastlegde voor het OEM-display, de rugged tablet en het grote display. De korte doorlooptijd was mogelijk omdat beslissingen op bewijs waren gebaseerd in plaats van op voorkeur. Onderzoek, benchmarking en interaction design liepen gelijktijdig, en high-fidelity prototypes dienden als gedeeld referentiepunt voor zowel productstakeholders als embedded engineers.

Het user research-onderzoek werd op afstand uitgevoerd met technici in Duitsland, omdat bezoeken ter plaatse tijdens de pandemie niet mogelijk waren. We spraken met veertien technici verspreid over vijf werkplaatsen, waaronder erkende keuringscentra en onafhankelijke garages. Het onderzoek combineerde contextuele interviews en semigestructureerde interviews. De contextuele interviews richtten zich op daadwerkelijk gebruik en het doorlopen van procedures, terwijl de semigestructureerde interviews bredere onderwerpen behandelden zoals training, foutafhandeling en tijdsdruk.

Technici beschreven de kalibratiestappen alsof ze een beginner instructeerden, wat duidelijk maakte op welke momenten de oude interface aarzeling veroorzaakte. De belangrijkste pijnpunten hadden te maken met snelheid, duidelijkheid en trainingsinspanning. Technici moesten vaak waarden bevestigen terwijl ze rond het voertuig liepen, maar de oude interface bood geen duidelijke hiërarchie en belangrijke toestanden vielen niet voldoende op tussen secundaire informatie. Verschillende componenten communiceerden hun functie niet visueel, waardoor werkplaatsen afhankelijk werden van mondelinge uitleg of gedrukte handleidingen. Onder tijdsdruk leidden deze beperkingen tot herhaalde metingen, onnodige pauzes en vermijdbare onzekerheid. Deze bevindingen vormden de empirische basis voor de daaropvolgende beslissingen in het interaction design.

Om een robuuste interaction architecture op te zetten, analyseerden we elk module van het systeem in relatie tot het gedrag van technici. De kalibratieworkflow is geen enkele handeling. Deze bestaat uit meerdere fasen van metingen, uitlijningsverificatie en gereedheidscontroles, die per procedure licht kunnen verschillen. We onderzochten hoe gebruikers wisselen tussen het ingebedde OEM-display en de rugged tablet terwijl ze zich rond het voertuig verplaatsen. De kleine embedded GUI wordt vaak geraadpleegd wanneer men dicht bij de apparatuur staat, terwijl de tablet wordt gebruikt bij aanpassingen op verschillende posities rond de auto. Het grote display in keuringscentra moet een samenhangend overzicht bieden voor zowel technici als inspectiemedewerkers die zich niet altijd in de buurt van de hardware bevinden.

Er werd een functietabel opgesteld om het gedrag van het systeem op een gestructureerde manier vast te leggen. Deze omvatte twaalf kernfuncties, gegroepeerd in vier hoofdmodules. Voor elke functie documenteerden we welke informatie op dat moment nodig was, de nauwkeurigheid van de waarden, de verwachte bewegingen van de technicus, de invloed van verlichting en de toegestane tijd voor de gebruiker om het display te interpreteren. Deze analyse werd de ruggengraat van het interaction design en van de algehele professional software UX. Ze maakte het mogelijk om knelpunten te identificeren die de kalibratiesnelheid en de veiligheid van technici beïnvloedden, en om te bepalen welke informatie permanent zichtbaar moest blijven en welke contextueel kon veranderen. Zo ondersteunde het interaction design complexe workflows zonder het kleine embedded-interface of de tablet te overbelasten.

De interfaces van concurrenten werden beoordeeld om veelvoorkomende zwaktes in deze categorie kalibratiesoftware en enterprise software UX voor technische tools te begrijpen. We analyseerden negen kalibratiesystemen van verschillende fabrikanten. Veel van deze interfaces toonden dicht op elkaar gepakte schermen met talrijke waarden op hetzelfde visuele niveau. Kleuren werden inconsistent gebruikt en vermengden vaak statusindicatie met decoratieve elementen. Sommige systemen vertrouwden sterk op iconen waarvan de betekenis zonder voorafgaande training niet duidelijk was.

De benchmarking bevestigde dat de kans niet lag in het introduceren van meer visuele variatie, maar in het toepassen van structurele discipline. Een kalibratietool moet stabiele leesgebieden bieden, een duidelijke groepering van gerelateerde waarden en een visuele logica die de precisie van de onderliggende hardware weerspiegelt. De benchmarkingfase hielp ons de randvoorwaarden voor de nieuwe architectuur te definiëren. Ze maakte duidelijk welke benaderingen cognitieve ruis vergrootten en welke patronen op een strengere manier konden worden hergeïnterpreteerd voor deze specifieke embedded-interface en de bijbehorende apparaten.

De vorige interface was minimalistisch en was door ingenieurs ontworpen om het operationele risico te beperken. Bepaalde workflows functioneerden goed omdat technici ze in de loop der tijd hadden aangeleerd, en deze volgordes moesten behouden blijven via constraint respecting. De interface miste echter een duidelijke visuele hiërarchie. Meetstatussen, toleranties en voortgangsindicatoren werden niet benadrukt in verhouding tot hun belang. Tekst en cijfers werden met een vergelijkbaar visueel gewicht weergegeven, waardoor het voor technici moeilijker werd om tijdens de kalibratie onderscheid te maken tussen kritische en ondersteunende informatie.

We behandelden de oude GUI als een beperking in plaats van een obstakel. De onderliggende sequenties waar technici onder druk op vertrouwden, bleven behouden, terwijl het herontwerp zich richtte op het zichtbaar maken van de structuur en het leesbaar maken van relaties. Componenten die voorheen uitleg vereisten, werden zo herontworpen dat hun rol kon worden afgeleid uit hun positie, labeling en visuele vormgeving. Deze aanpak verlaagde de overgangskosten voor technici en voorkwam het risico dat gevestigde procedures die in de praktijk al werkten, zouden worden doorbroken.

De nieuwe interface-architectuur creëert een duidelijke ruimtelijke hiërarchie over alle apparaten heen. Kritieke waarden bevinden zich in stabiele zones die leesbaar blijven vanaf de gebruikelijke werkafstanden rond het voertuig. Procedurestaten worden weergegeven met een consistente visuele taal op het embedded OEM-display, de rugged tablet en het grote scherm. De presentatie van toleranties, waarschuwingen en gereedheidsstappen volgt één logica, zodat technici hun mentale model niet hoeven aan te passen wanneer ze tijdens een kalibratiesequentie tussen apparaten wisselen. De embedded interface en de grotere UI’s vormen één samenhangend systeem in plaats van drie losse schermen.

Interaction design-beslissingen waren gebaseerd op onderzoeksresultaten en de beperkingen van de hardware. Drie prototypevarianten werden ontwikkeld via option space mapping om verschillende manieren te verkennen om waarden en statussen op het OEM-display te groeperen. High-fidelity prototypes werden vervolgens getest onder omstandigheden die werkplaatsverlichting en kijkafstanden simuleerden. Het Design System beschrijft componentstatussen, overgangen en foutcondities in detail, inclusief edge cases die kritisch zijn voor embedded development. Het gedrag is gespecificeerd voor alle drie de apparaatklassen, zodat embedded engineers de interface zonder ambiguïteit kunnen implementeren. Het resultaat is een technisch interface-design en embedded GUI-architectuur die snelle kalibratieworkflows vandaag ondersteunt en morgen extra procedures kan accommoderen zonder bestaande patronen te verstoren.