We begonnen met een gerichte usability-audit voor embedded apparaten. De review combineerde heuristische inspectie van de interface met walkthroughs van echte AV-diagnostische taken, beschreven door ervaren technici en engineers. De bevindingen lieten zien dat eerdere ontwerpen schermen hadden georganiseerd op basis van backend-modules in plaats van technicus-workflows. Functies stonden waar ze in de code bestonden, niet waar ze nodig waren in de werkvolgorde.

Een latere herontwerppoging richtte zich op kleuren en iconen, maar behield dezelfde onderliggende structuur. Daardoor moesten technici nog steeds onthouden welke modus welke diagnostiek bevatte, en konden ze de context verliezen bij het wisselen tussen signaalcontroles. Het probleem zat niet in de visuele stijl, maar in het ontbreken van een samenhangend UX-model voor engineering tools dat was afgestemd op de praktijk in het veld.

Het apparaat draait op een klein embedded-display van 480 × 320 pixels met beperkte single-touch en bescheiden verwerkingscapaciteit. Touch-targets moesten groot genoeg blijven voor gebruik met handschoenen. Tekst moest op armlengte goed leesbaar zijn. Daarom kon de GUI van het meetapparaat niet vertrouwen op gebarenpatronen of dichte informatielay-outs.

Deze beperkingen bepaalden concrete beslissingen. We beperkten de menudiepte en het aantal items per scherm, zodat elke weergave een volledige set opties kon tonen zonder de lettergrootte onder een comfortabel niveau te verlagen. We vermeden animaties en zware grafische effecten om de interactie scherp te houden op de beperkte hardware. Elk scherm werd ontworpen als een kleine, op zichzelf staande toestand die technici in een fractie van een seconde konden interpreteren, terwijl ze tegelijk kabels, displays en switchers in de gaten hielden.

We verzamelden de eisen samen met de product owner van MSolutions, de lead firmware engineer en een groep senior AV-technici die professionele meetsoftware dagelijks gebruiken. Elke groep had eigen prioriteiten. Ingenieurs wilden volledige toegang tot low level-parameters. Technici wilden minder stappen en duidelijkere bevestiging van resultaten. Productmanagement had behoefte aan een structuur die toekomstige functies kon ondersteunen zonder opnieuw te moeten herontwerpen.

We vertaalden deze input naar één samenhangende strategie via tension-driven reasoning. Voor elk scherm van de professionele instrumentatie-interface definieerden we een expliciet resultaat: welke beslissing de technicus op dat moment moet kunnen nemen. Bestaande functies werden vervolgens aan deze resultaten toegewezen, en conflicterende prioriteiten werden op strategisch niveau opgelost in plaats van via ad-hocbeslissingen per scherm. Dit creëerde een stabiele basis voor releaseplanning en voor latere uitbreiding van het embedded device UX-design.

De conceptuele doorbraak kwam voort uit het behandelen van het apparaat als een gids door een standaard AV-diagnostisch verhaal, in plaats van als een verzameling tools. Het nieuwe model structureert de meetvolgorde zoals technici die in de praktijk ervaren. Een typisch workflow begint bijvoorbeeld met controles van de linkintegriteit, gaat verder met EDID- en HDCP-verificatie, verplaatst zich vervolgens naar validatie van resolutie en kleurruimte op elk display, en eindigt met een geconsolideerde bevestiging dat de installatie voldoet aan het gedefinieerde profiel.

In de nieuwe embedded GUI wijst elke toestand naar de volgende logische actie. Parameters verschijnen alleen wanneer ze nodig zijn voor de huidige diagnostische stap. De visuele hiërarchie benadrukt één technische intentie per scherm en plaatst secundaire informatie op voorspelbare posities. Voor technici gedraagt het apparaat zich nu als een ervaren collega die de juiste controles in de juiste volgorde naar voren brengt, in plaats van als een lade vol losse instrumenten.

We vertaalden het nieuwe model naar interactieve prototypes en testten deze met AV-technici die regelmatig werken aan multi monitor-vergaderruimtes en videowalls. De sessies combineerden taakgerichte observatie met korte interviews. Technici kregen realistische scenario’s voorgelegd, zoals het identificeren van de oorzaak van een onjuiste resolutie op één display in een signaalketen die verder normaal lijkt te functioneren.

De feedback richtte zich op terminologie, de groepering van signaalparameters en de volgorde waarin resultaten moeten verschijnen wanneer een fout wordt ontdekt. De kernworkflow hoefde niet te worden aangepast, maar veel details werden verfijnd. Sommige labels werden herzien om beter aan te sluiten bij de taal die technici op locatie gebruiken. Enkele tussentijdse bevestigingsstappen werden vereenvoudigd om aarzeling te voorkomen. Na deze verfijningen merkte een deelnemer op dat de embedded interface eindelijk aansloot bij de manier waarop zij al denken wanneer ze voor een rack staan. De volledige test- en iteratiecyclus nam twee intensieve dagen in beslag binnen het tijdsbestek van zes weken.

Zodra het embedded interactiemodel stabiel was, breidden we de technische device-UX uit naar laptop- en mobiele omgevingen. De responsive architectuur behoudt dezelfde volgorde van technicus-workflows, maar gebruikt de grotere schermen om relaties tussen metingen, historische waarden en referentieprofielen duidelijker weer te geven.

Technici kunnen nu tijdens inbedrijfstellingssessies verbinding maken met het meetapparaat via een laptop of een mobiele interface gebruiken voor snelle controles. Het cross-platform interface-ontwerp maakt afstandsbediening in krappe ruimtes mogelijk en ondersteunt betere samenwerking tussen collega’s op locatie en collega’s in een centraal operationscentrum. Omdat het conceptuele model identiek is, hoeven er geen aparte gedragingen per platform te worden aangeleerd.